.
Ik wel en ik zal het nooit meer vergeten: we
zaten met 15 collega’s in het redactielokaal van radio Hoyer. De TV stond
ingeschakeld op kanaal 710 van de NOS, Nederland 1 - dat was nog even een
gok, want de NOS heeft nog geen oog voor de Antillen - en in ons midden
collega Armando Huerta die voor radio Hoyer 1 live verslag deed. Voor deze
ene keer niet vanuit de studio, maar gewoon vanaf de redactie, tussen ons
in.
Ik was erbij - gelukkig - want ik vermoed dat de luisteraars van Hoyer 1
Armando niet meer hebben kunnen horen toen Churandy de finish naderde: ook
journalisten kunnen zich niet altijd beheersen bij het zien van zoveel
wereldnieuws.
De luisteraars van Hoyer hebben echter niets gemist. De echte uitslag kwam
pas toen mijn collega’s uitgejoeld waren en de tranen van geluk, tranen van
verdriet waren geworden. Het waren dezelfde druppels, maar andere tranen.
Het mooie van dit soort momenten is, of het nu om winst of om verlies gaat –
en bij Churandy liggen die tegenpolen angstvallig dichtbij elkaar -, dat het
Curaçao op een manier bindt en verbindt, die ik vooraf niet voor mogelijk
had gehouden. Ook op de redactie zag ik zakelijke collega’s als vrienden in
elkaars armen vallen!
Kort na de finish werd ik gebeld door NOS Studio Sport met de vraag of ik
het telefoonnummer had van de ouders van Churandy. Op mijn antwoord dat ik
dat even moest zoeken, beet de beste man uit Hilversum mij toe: “doet u geen
voorbereidend werk om nu nog naar dat nummer te zoeken"? Ik kon het niet
nalaten om hem een sneer terug te geven en zei: "voorbereiden, wat nou
voorbereiden? Churandy heeft een Nederlands paspoort en jullie bellen nu
pas"?
Omdat ik de verbroedering - zo zichtbaar op Curaçao - ook een beetje wilde
laten gelden tussen ons Eiland en Nederland, heb ik Studio Sport niet alleen
het telefoonnummer van zijn vader, maar ook dat van Churandy zelf gegeven.
Mocht u hem die avond bij Mart Smeets aan tafel hebben gezien, ...u weet nu
aan wie dat ligt! Onze eigen sportminister, Omayra Leeflang vertoeft sinds
vorige week in China en is een morele steun voor iedereen in goede en in
slechte tijden. Denk ervan wat u wilt: zij troostte Churandy met een
vastberaden greep waar menig Nederlandse judoër de finale mee had gehaald en
voor goud had kunnen gaan.
De winst van Churandy en de deceptie erna zijn, zo bleek al snel, twee
entiteiten die eenzelfde intense emotie veroorzaken. De verbondenheid die
deze enititeiten creërt tussen mensen, mag met recht exemplarisch worden
genoemd. En bovendien een goede les, zo bleek deze week voor de dames en
heren in de politiek en ver daarbuiten. De PNP lanceerde een Statenbreed
voorstel om een sportfonds te creëren, waarbij een speciaal geslagen
Churandy-herdenkingsmunt het startkapitaal moet vormen. Churandy maakt dus
ongekende krachten los: 21 leden van de Eilandsraad, die normaal gesproken
al ruziënd tegenover elkaar staan, slaan broederlijk de handen ineen!
Dit vertoon van verzoening en broederschap leek deze week aanvankelijk nog
geen navolging te krijgen. In de discussie over de verhoging van het
minimumloon vond de Kamer van Koophandel het namelijk gepast om nogmaals te
hameren op verstandig beleid, met een beroep op het gezamenlijk belang. Maar
spittend door het KvK maatregelen-lijstje bleek al gauw dat er van
gezamenlijkheid niet zoveel sprake was. Alle maatregelen vroegen een offer
van de werknemer, en aan de marges van de ondernemer maocht niet gemorreld
worden: “dat is een koekje van heel ander deeg, margevermindering werkt
alleen bij een markt met voldoende concurrentie, aldus de Kamer van
Koophandel. En met dat laatste, de concurrentie, slaat de Kamer van
Koophandel de spijker natuurlijk op zijn kop: Churandy Martina loopt immers
ook alleen maar zo hard, omdat de concurrentie zo groot is!
Voor de indiener van het voorstel ter verhoging van het minimumloon, Faroe
Metrie van de PNP, kan het ondertussen niet snel genoeg.Met name de Raad van
Advies kan wel een snelheidinjectie krijgen, aldus de partijleider. Maat dat
zaken in de politiek ook langzaam kunnen - tegen diskwalificatie aan - weet
directeur Anthon Casperson van Aqualectra maar al te goed. De baas van ons
water en ons Licht probeert al maanden geld als water te verdienen, maar
ziet met lede ogen aan dat die snelheid van besluitvorming omgekeerd
evenredig is aan de snelheid van Churandy’s 200 meter: Aqualectra wacht al
sinds februari op een besluit om de prijzen van water aan te passen, maar de
overheid geeft niet thuis.
Wellicht is de suggestie van een columnist van het Antilliaans Dagblad/Wereldomroep
- richt je op de estafette - wel het antwoord op alle problemen van Curaçao.
Een suggestie die nu het ijzer nog heet is en Churandy nog niet geland is op
Curaçaose bodem, snel gesmeed zal moeten worden. Het beeld van samenwerkende
politici, die samen in één baan elkaar het stokje doorgeven is voorwaar een
mooie doelstelling voor de komende week: wie loopt er met Churandy mee?
bron column Dick Drayer nieuwsdienst Radio Hoyer 2
|
|