.
Crisis
Wat een heerlijk koddig bericht in de krant: de hele wereld staat in brand vanwege een kredietcrisis en onze Centrale Bank meldt dat er niets aan de hand is op Curaçao. Ons conservatieve financieel-economische klimaat zou ons redden. En dat zou zomaar eens waar kunnen zijn. Het zijn van die dingen die het leven op een eiland zo aantrekkelijk maken: dat gevoel dat de hele wereld naar de verdommenis kan gaan, maar dat wij fijn op het strand ons onbezorgde leventje verder leiden.
Vooral stil blijven liggen dus, dan gaat het wel weer voorbij. En dat doen we nu ook. Ik kijk naar de tv: Amerika dat uit alle macht branden blust op Wall Street en Main Street, Europese leiders die banken uit de brand helpen, een braaf land als IJsland dat failliet gaat, minister Bos die zijn meest serieuze gezicht trekt. Je zou zomaar denken dat er hele ernstige dingen aan de hand zijn. Maar niet op Curaçao dus.
Om even eerlijk te zijn: de bollebozen van onze bank voegden aan hun
geruststellende woorden wel het woordje ‘voorlopig' toe. En ik ben benieuwd
hoe lang ‘voorlopig' duurt. Daar zijn we zelf bij natuurlijk. Gaan we nou
verstandiger met ons geld om? Ik heb er geen verstand van hoor, maar als ik
naar buiten kijk zie ik er weinig van. Heel zachtjes, ergens op de
achtergrond, hoor ik mensen klagen over de stijgende lasten, maar het is
geen oerkreet waard kennelijk. En ondertussen lanceert weer een bank een
nieuwe campagne om snel veel geld te lenen. Voor die nieuwe auto, voor die
verbouwing, voor de buitenwereld. Want dat is natuurlijk de centrale
boodschap: blijf fijn consumeren mensen, maak je dromen waar, de bank leent
u geld. En als de bank er niet meer is dan gok je toch met nummertjes?
Onverantwoord, en dan hebben we het over onze regering die alles fout doet...
Toch maar weer even naar het buitenland kijken dan. Daar trekt men de
broekriem aan en vragen mensen zich steeds af of er wat gedaan moet worden
aan ‘de uitwassen van het kapitalisme'. Maar vooral: daar is een enorme
partijoverstijgende beweging in gang gezet om gezamenlijk een crisis te
bezweren. Kennelijk is dat nodig, zoveel eenheid. Nee, dan Curaçao: volgens
mij zijn wij nog niet eens toe aan het onderkennen van een naderend probleem,
laat staan dat we er gezamenlijk wat aan willen doen. We consumeren ons rot,
we lenen ons een breuk, de kloof tussen arm en rijk wordt steeds groter, de
problemen in de wijken groeien met de dag en wij sluiten niet de rijen. Het
is te hopen dat er toch ergens een beginnetje gemaakt wordt met zo'n
beweging.
En toen schoot de tasjes-actie van onze supermarkten door mijn hoofd. Kijk,
dát had nou een mooi symbool van eenheid kunnen zijn. Een echte trendbreuk,
geen witte tasjes meer in de mondi, lange leve canvastassen, volledig
gestart door kapitalisten die verder kijken dan hun neus lang is. In oktober
zou het allemaal gebeuren en maar liefst één supermarkt houdt zich aan de
afspraak. Veel redenen waarom de anderen nog niet meedoen, maar weer
verzaken we in eenheid. De tasjes blijven hangen in de bomen, een gemiste
kans om een vuist te maken, hoe onschuldig de aanleiding ook mag lijken.
Curaçao kabbelt liever genoeglijk door en drijft langzaam weg van de
realiteit richting haar eigen kredietcrisis. Verander de wereld, begin bij
jezelf? Niet hier.
bron RNWO
|
|