.
Ze was 16 toen ze naar Nederland vertrok. 35 jaar later
gaat de Curaçaose Anna Petrona voorgoed terug naar haar geboorteland. In
Nederland ontwikkelde Petrona zich tot een prominente figuur binnen de
Antilliaanse gemeenschap. In 2005 ontving zij zelfs een lintje voor haar
bijdrage binnen het vrijwilligerswerk.
Bij het afscheid nemen van al haar vrienden is er één iemand die ze in het
bijzonder dag wilde zeggen. Petrona bezoekt op de Oosterbegraafplaats
voorlopig voor het laatst het graf van haar moeder, "die me ruim 35 jaar
geleden naar Nederland liet komen. Ik wordt er toch een beetje ‘emo' van...
Tot de volgende keer. Dan bloeien die rozen ook."
Anna bleef op haar zestiende achter bij een vriendin van haar moeder, die
zelf inmiddels naar Nederland was vertrokken. Een jaar later kreeg ze op
donderdag een ticket om op zondag alleen te vliegen. "In dat grote vliegtuig
dat je altijd zag. Vroeger deed je wat je ouders verlangden - niet wat ze
vroegen, maar wat ze zeiden. Dat deed je dan."
"Die eerste tijd in Nederland telde ik de uren terug. Ik ging in Blaricum
wonen, intern in een verzorgingstehuis waar ik werkte. Daar miste ik vooral
de radiostations heel erg, de top 40. Maar in het begin was er geen plan om
terug te gaan. Al naar gelang ben ik het leven daar missen, en wilde ik
terug."
Maar met een kind op school en andere verplichtingen, nam Petrona zich voor
niet te vertrekken vóór haar zoon klaar was met de middelbare school. "Maar
een jaar later was ik er nog. Toen dacht ik: als ‘ie klaar is met de
universiteit, ga ik. Inmiddels is hij al zes jaar klaar." De laatste drie
jaar heeft ze hard aan haar terugkeer gewerkt. Geprobeerd werk te vinden,
een netwerk op te bouwen, hoewel ze er "niet zoveel hoeft te bereiken. Ik
voel me er happy, thuis, en veel beter."
Gelukkig, aldus Anna, kan je hier je huis "in bewaring geven" zodat er een
weg terug is. En zoals het een echte Hollander betaamt gaan er kruiden en
koffie mee naar Curaçao die hier in de aanbieding zijn. De sneeuw en de
ijzel kan ze missen als kiespijn, maar wat ze wèl gaat missen is de
stiptheid. "Op tijd komen. Ik haat het als mensen te laat zijn."
bron RNWO
|
|